Freelancer? Ik? Echt?

Bijna 3 maanden geleden is het nu. Toen waagde ik de grote stap naar het freelancer-bestaan. Het kriebelde en ik sprong. Een diepe sprong in het grote onbekende. Een loopbaanbegeleidingstest had nochtans aangetoond dat ik daar niet voor gemaakt was. Niet uit het juiste hout gesneden. Maar het kriebelde. En tja, dan spring ik.

De eerste maanden zijn ondertussen gepasseerd. De eerste opdrachten ook. Dingen worden duidelijk. Ik heb nood aan een marketingplan. En aan stoute schoenen. Of nog wat extra lef. Maar ook, ik deed het niet alleen!

Er was
* het ondernemingsloket, dat me hielp met het opstarten van mijn bedrijfje. En me daarna op kosten joeg.
* de boekhouder, die me goede tips gaf over zaken waar ik niet veel van begrijp.
* de vriendin, die me op weg zette en haar eigen copywritingervaring aan me doorgaf. Dankjewel!
* de familie, die – enthousiast als altijd – volgde wat er daar in het verre Deinze allemaal gebeurde.
* de 2 bedrijven in Deinze die me mijn eerste schrijfopdrachten gaven. Leve De Globetrotter en ViaVélo!
* de facebook-vrienden, die mijn bericht liketen en fijne commentaren schreven.
* de reallife-vrienden, die enthousiast meegingen in mijn verhalen. En bleven luisteren.
* de online platformen met freelance-opdrachten, die vooral frustratie opwekten na weer maar eens geen reactie op een mail.

En natuurlijk
* de echtgenoot, die nu ook tot mijn professioneel klankbord is gebombardeerd en dat met veel eerlijkheid en geduld doet.
* de ene zoon, die zegt : “later ga ik doen wat jij doet, schrijven”.
* de andere zoon en dochter, die geen idee hebben wat ik doe. Mama werkt? Hoezo? Ze is toch gewoon altijd thuis?

En tot slot
* mijn ik, die me deed springen, me vervolgens met angst opzadelde, maar nadien toch weer bedacht dat ik kan zijn wat ik wil zijn.

En dus ben ik een freelance copywriter. En een trainer.
And I love it!

2 gedachten over “Freelancer? Ik? Echt?”

  1. Hallo Eva,
    Ik geniet van je woorden en de manier waarop je ze zegt, schrijft. Ik herken me daar een beetje in ( of jij in mij ) en dat is een fijn gevoel. Je weet dat je op me kan/mag rekenen als ik je met iets kan helpen he!
    Veel liefs en succes.
    Papa

  2. Hallo Eva! Wat snap ik je gevoel! Het kriebelt bij mij ook enorm om volledig zelfstandig te worden :) Ik ben momenteel al copywriter in bijberoep maar zou hier heel graag mijn hoofdberoep van maken. Toen ik nadacht over wat me nog gelukkig maakt, kwam ik op het idee ‘freelance spreker’ uit. En zie waar Google mij gebracht heeft :) Op acht kilometer van mijn deur dan nog wel! Ik herken het formidabele moment van “die eerste klanten” maar helaas ook de frustratie van de online platformen 😉 Ik wens je nog heel veel geluk met je freelancebestaan en wie weet komen we elkaar ooit tegen!

Geef een reactie