Over pauzes en prikken

Sinds 2 weken ben ik aan de slag in het DVC Heilig Hart. Een halftijdse job als communicatiemedewerker. Ik kreeg er een hartelijke ontvangst en meteen ook een stevige deadline voor het afwerken van het personeelsblad.

Toch een hele aanpassing, zo’n nieuwe job. Ook al is het dan maar voor 4 maanden. Zeker de grootte van de organisatie is nieuw voor mij. Meer dan 500 werknemers, daar hoort een strikte structuur bij. En dus fiets ik elke morgen naar het werk om er om 8u te kunnen prikken. Om 10u trekt iedereen naar de cafetaria voor een pauze van een kwartier. Datzelfde herhaalt zich in de namiddag om 15u. En ’s middags moet ik pauzeren tussen 12u30 en 13u30. Om dan ’s avonds opnieuw te prikken.

Ik moet toegeven, dat is behoorlijk wennen. Zeker omdat ik me net aangepast had aan het leven van een freelancer. Niets pauzes of prikken, eten wanneer ik tijd, honger en zin heb, starten op het moment dat ik wil.

Ik ben heel blij met mijn job. Het is de ideale oplossing om de zomer te overbruggen, elke dag een fietstochtje doet mij deugd, ik kan me volop op de communicatie storten en krijg alle vrijheid om er mee aan de slag te gaan, de collega’s zijn behulpzaam en hartelijk.

En toch kijk ik stiekem ook al weer een beetje uit naar oktober, wanneer ik opnieuw zelf mijn eigen planning kan bepalen. En mijn eigen ding kan doen!

“Doe je eigen dingetje, met je eigen willetje. Doe maar lekker wat jij wil, doe je eigen dingetje.” (Kapitein Winokio)

Geef een reactie