Verandering van seizoenen

Ik beken: ik ben een herfstmens. Oh ja, ik hou van de zomer. Ik geniet van de warme zon op mijn gezicht. En toch … kijk ik elk jaar uit naar het moment dat de herfst er weer is. Die verandering van seizoenen, ik heb het nodig.

In het voorwoord van het personeelsblad van DVC schreef ik:
Je hebt 2 soorten mensen. Zij die moeilijk afscheid kunnen nemen van de zomer. Die met heimwee terugkijken naar wat was. En zij die met open armen het nieuwe seizoen tegemoet gaan. Nieuwsgierig naar wat het hen zal brengen. Verandering brengt spanning met zich mee. Loslaten is niet altijd makkelijk.

Ook bij mij verandert er heel wat. Sinds gisteren zit mijn tijd als communicatiemedewerker bij het DVC erop. Loslaten. En afscheid nemen … van de fijne collega’s, mijn bureau in het grote huis, de vaste structuur. Het wordt weer even wennen.

Maar ik hou van verandering. Het is me op het lijf geschreven. Ik ben een seizoensmens … te lang van hetzelfde dooft mijn enthousiasme. Dus ik kijk uit naar alle nieuwe dingen op mijn pad. Aan ideeën, opdrachten en projecten alvast geen gebrek.

Dus herfst … laat die noten, bladeren, kleuren maar komen. Ik ben er klaar voor!

herfst

Rust en stilte …

vakantie Zwitserland 2Mijn vakantie is alweer voorbij. 2 weken genieten was het, van de Zwitserse bergen en de Italiaanse zon. Vooral die bergen deden deugd: ze brachten rust en stilte. En dat zijn 2 zeldzame dingen met 3 kinderen in huis. Ook op vakantie stonden die mondjes nooit stil. En dus geniet een mens van een wandeling met z’n tweetjes, terwijl de kroost zich uitleeft in de Maxi-club. Want ja, deze zomer gingen we voor het eerst op Intersoc-vakantie. Met een bang hartje en een aanwezig schuldgevoel. Want moet een moeder niet net energie halen uit het samenzijn met het gezin? Moet ze dat niet het allerfijnst ter wereld vinden? Tot vorig jaar dacht ik dat. Maar ik heb het gehad met dat moeten. En dus gingen de zonen en dochter af en toe naar de club. Fantastisch vonden ze het!

Tijd dus voor de echtgenoot en mij om samen bergen te beklimmen. In alle rust en stilte. Heerlijk. Om nadien weer volop te kunnen genieten van alle enthousiaste kinderverhalen.

Terug thuis kon ik meteen in een schrijfopdracht vliegen. En ook dat vind ik zalig : in alle rust met woorden kunnen goochelen. Zo mogen er nog veel komen.

Over pauzes en prikken

Sinds 2 weken ben ik aan de slag in het DVC Heilig Hart. Een halftijdse job als communicatiemedewerker. Ik kreeg er een hartelijke ontvangst en meteen ook een stevige deadline voor het afwerken van het personeelsblad.

Toch een hele aanpassing, zo’n nieuwe job. Ook al is het dan maar voor 4 maanden. Zeker de grootte van de organisatie is nieuw voor mij. Meer dan 500 werknemers, daar hoort een strikte structuur bij. En dus fiets ik elke morgen naar het werk om er om 8u te kunnen prikken. Om 10u trekt iedereen naar de cafetaria voor een pauze van een kwartier. Datzelfde herhaalt zich in de namiddag om 15u. En ’s middags moet ik pauzeren tussen 12u30 en 13u30. Om dan ’s avonds opnieuw te prikken.

Ik moet toegeven, dat is behoorlijk wennen. Zeker omdat ik me net aangepast had aan het leven van een freelancer. Niets pauzes of prikken, eten wanneer ik tijd, honger en zin heb, starten op het moment dat ik wil.

Ik ben heel blij met mijn job. Het is de ideale oplossing om de zomer te overbruggen, elke dag een fietstochtje doet mij deugd, ik kan me volop op de communicatie storten en krijg alle vrijheid om er mee aan de slag te gaan, de collega’s zijn behulpzaam en hartelijk.

En toch kijk ik stiekem ook al weer een beetje uit naar oktober, wanneer ik opnieuw zelf mijn eigen planning kan bepalen. En mijn eigen ding kan doen!

“Doe je eigen dingetje, met je eigen willetje. Doe maar lekker wat jij wil, doe je eigen dingetje.” (Kapitein Winokio)

Verandering is leuk!

Vorige week zat vol inspiratie en verandering.

*zo kwam er een mooi boek ons huis binnen gewaaid: “Verhalen voor gevoelige oortjes”. Wat een fijn boek is dit! Een absolute aanrader, vol verhaaltjes rond bepaalde thema’s. Vooral bedoeld voor hooggevoelige kinderen maar eigenlijk interessant voor iedereen. Er kwamen ook krachtkaartjes mee, waaruit we er nu bijna elke morgen allemaal eentje trekken. Onze spreuk voor de dag!

*maandag volgde ik een workshop “verhalen vertellen” bij de fantastische Veerle Ernalsteen. We genoten al een aantal keer van haar verhalen. Telkens pareltjes! En nu mocht ik, samen met 10 anderen, zelf aan de slag. Fijn, fijn! En ja, dan kriebelt het. Zou ik … ?

*vrijdag kreeg ik een opleiding om vanaf het najaar boekenbeurzen op scholen te begeleiden. Een hele voormiddag uitleg krijgen over kinderboeken. Fijn, toch?! En als kers op de taart nog een boekenpakket er bovenop. Dat werd thuis met open armen ontvangen! Dankjewel Bakermat Uitgeverij.

*maar het grootste nieuws kwam toch wel woensdag. Toen kreeg ik zowaar een halftijdse job aangeboden. Tijdelijk, om de zomer even te overbruggen. Want als beginnende freelancer is dat niet altijd evident. En dus ben ik tot begin oktober halftijds communicatiemedewerker bij Dienstverleningscentrum Heilig Hart in Deinze. En daar ben ik zeer blij mee!

Mijn krachtkaartje donderdag zei “verandering is leuk!”. Toeval of niet?

Freelancer? Ik? Echt?

Bijna 3 maanden geleden is het nu. Toen waagde ik de grote stap naar het freelancer-bestaan. Het kriebelde en ik sprong. Een diepe sprong in het grote onbekende. Een loopbaanbegeleidingstest had nochtans aangetoond dat ik daar niet voor gemaakt was. Niet uit het juiste hout gesneden. Maar het kriebelde. En tja, dan spring ik.

De eerste maanden zijn ondertussen gepasseerd. De eerste opdrachten ook. Dingen worden duidelijk. Ik heb nood aan een marketingplan. En aan stoute schoenen. Of nog wat extra lef. Maar ook, ik deed het niet alleen!

Er was
* het ondernemingsloket, dat me hielp met het opstarten van mijn bedrijfje. En me daarna op kosten joeg.
* de boekhouder, die me goede tips gaf over zaken waar ik niet veel van begrijp.
* de vriendin, die me op weg zette en haar eigen copywritingervaring aan me doorgaf. Dankjewel!
* de familie, die – enthousiast als altijd – volgde wat er daar in het verre Deinze allemaal gebeurde.
* de 2 bedrijven in Deinze die me mijn eerste schrijfopdrachten gaven. Leve De Globetrotter en ViaVélo!
* de facebook-vrienden, die mijn bericht liketen en fijne commentaren schreven.
* de reallife-vrienden, die enthousiast meegingen in mijn verhalen. En bleven luisteren.
* de online platformen met freelance-opdrachten, die vooral frustratie opwekten na weer maar eens geen reactie op een mail.

En natuurlijk
* de echtgenoot, die nu ook tot mijn professioneel klankbord is gebombardeerd en dat met veel eerlijkheid en geduld doet.
* de ene zoon, die zegt : “later ga ik doen wat jij doet, schrijven”.
* de andere zoon en dochter, die geen idee hebben wat ik doe. Mama werkt? Hoezo? Ze is toch gewoon altijd thuis?

En tot slot
* mijn ik, die me deed springen, me vervolgens met angst opzadelde, maar nadien toch weer bedacht dat ik kan zijn wat ik wil zijn.

En dus ben ik een freelance copywriter. En een trainer.
And I love it!